இந்திய வரலாறு மற்றும் பண்பாடு — அதிமுக்கிய தேர்வுப் பெட்டகம்

1856-ல் லாகூர்-கராச்சி ரயில் பாதை அமைத்த போது சுட்ட செங்கற்கள் கண்டறியப்பட்டன. 1921-ல் தயா ராம் சஹானி ஹரப்பாவையும், 1922-ல் ஆர்.டி. பானர்ஜி மொகஞ்சதாரோவையும் அகழாய்வு செய்தனர். 1924-ல் இந்தியத் தொல்லியல் துறை (ASI) இயக்குனர் சர் ஜான் மார்ஷல் ஹரப்பாவிற்கும் மொகஞ்சதாரோவிற்கும் இடையே பொதுவான அம்சங்கள் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தினார்.

நகரம் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது: 1. மேல் நகர அமைப்பு (கோட்டைப் பகுதி - நகர நிர்வாகிகள் பயன்படுத்தினர்; பெருங்குளமும் தானியக் களஞ்சியமும் அமைந்திருந்தது), 2. கீழ் நகர அமைப்பு (பரந்து விரிந்த பகுதி - பொதுமக்கள் குடியிருப்பு). வீடுகள் சுட்ட செங்கற்களாலும் சுண்ணாம்புச் சாந்தாலும் கட்டப்பட்டன. செங்கற்களின் விகிதம் 1:2:4 (உயரம்:அகலம்:நீளம்). தெருக்கள் சட்டக அமைப்பில் (Grid system) நேராகக் கிழக்கு மேற்காகவும் வடக்கு தெற்காகவும் வெட்டிக்கொண்டன.

நகரக் கோட்டையினுள் அமைந்த செவ்வக வடிவ நீர்நிலை. குளத்தின் சுவர்கள் செங்கற்களால் கட்டப்பட்டு, தண்ணீர் கசியாமல் இருக்க இயற்கை தார் (பிட்டுமின் - Bitumen) பூசப்பட்டது. வடக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகளில் படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. குளத்தின் மூன்று பக்கங்களிலும் அறைகள் இருந்தன.

ஹரப்பாவில் 6 தானியக் களஞ்சியங்கள் வரிசையாக அமைந்திருந்தன; மொகஞ்சதாரோவில் பிரம்மாண்ட தானியக் களஞ்சியம் கண்டறியப்பட்டது. குஜராத்தின் போகோவோ (Bhogava) நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள லோத்தல், உலகின் மிகத் தொன்மையான மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட செயற்கைக் கப்பல் கட்டும் மற்றும் செப்பனிடும் தளம் ஆகும்.

ராஜஸ்தானில் காகர் நதிக்கரையில் உள்ள காலிபங்கனில் உழுத நிலத்தின் தடயங்கள் மற்றும் சுடுமண் வளையல்கள், அக்னி குண்டங்கள் கண்டறியப்பட்டன. பனவாலி (ஹரியானா) பகுதியில் சுடுமண் கலப்பை கண்டறியப்பட்டது. சங்கு வளை தயாரிக்கும் மையம் பாலாகோட்; வைடூரியம் ஷார்டுகை (ஆப்கானிஸ்தான்).

மொகஞ்சதாரோவில் மெழுகு உருக்கு முறையில் (Lost-wax process) வார்க்கப்பட்ட நடனமாடும் பெண் வெண்கலச் சிலை (Dancing Girl) மற்றும் நுரைக்கல்லில் (Steatite) செதுக்கப்பட்ட தாடி வைத்த மதகுரு / அரசன் சிலை கிடைத்துள்ளன. பசுபதி முத்திரையில் யோக நிலையில் அமர்ந்த கடவுளைச் சுற்றி யானை, புலி, காண்டாமிருகம், எருமை மற்றும் பாதத்தில் இரு மான்கள் உள்ளன. சிந்துவெளி மக்கள் இரும்பு மற்றும் குதிரையை அறிந்திருக்கவில்லை.

குப்த வம்சத்தை நிறுவியவர் ஸ்ரீகுப்தர். அவருக்குப் பின் கடோத்கசன் ஆண்டார் (இருவரும் "மகாராஜா" என அழைக்கப்பட்டனர்). முதலாம் சந்திரகுப்தர் (கி.பி. 319-335) லிச்சாவி இளவரசி குமாரதேவியை மணந்து பேரரசை விரிவுபடுத்தினார்; "மகாராஜாதிராஜா" பட்டம் சூட்டிக்கொண்டார். கி.பி. 319-320 இல் குப்த சகாப்தத்தைத் தொடங்கினார்.

வரலாற்றறிஞர் வி.ஏ. ஸ்மித் சமுத்திரகுப்தரை "இந்திய நெப்போலியன்" என அழைத்தார். இவரது அவைக்களப் புலவர் ஹரிசேனர் சமஸ்கிருதத்தில் இயற்றிய 33 வரிகள் கொண்ட அலகாபாத் தூண் கல்வெட்டு (பிரயாகை பிரசஸ்தி - நாகரி எழுத்து) இவரது படையெடுப்புகளை விவரிக்கிறது. அஸ்வமேத யாகம் நடத்தினார். வீணை வாசிப்பது போன்ற உருவம் பொறித்த நாணயங்களை வெளியிட்டு "கவிராஜா" பட்டம் பெற்றார். இலங்கை மன்னன் மேகவர்மன் இவரது சமகாலத்தவர்.

சாகர்களைத் தோற்கடித்து மேற்கு மாளவம் மற்றும் குஜராத்தைக் கைப்பற்றினார் ("சகாரி" பட்டம்). தில்லியில் துருப்பிடிக்காத மெஹ்ருலி இரும்புத் தூணை அமைத்தார். இவரது ஆட்சிக்காலத்தில் முதல் சீன பௌத்தப் பயணி பாகியான் (Fa-Hien) இந்தியா வந்து மக்களின் அமைதியான வாழ்க்கை முறையைப் பாராட்டினார். வெள்ளி நாணயங்களை வெளியிட்ட முதல் குப்த அரசர் இவரே.

இரண்டாம் சந்திரகுப்தரின் அரசவையை அலங்கரித்த 9 அறிஞர்கள்: 1. காளிதாசர் (சமஸ்கிருதப் புலவர் - சாகுந்தலம், மேகதூதம், மாளவிகாக்னிமித்திரம்), 2. வராகமிகிரர் (வானியல் அறிஞர் - பிருஹத் சம்ஹிதை), 3. அமரசிம்மர் (அகராதி ஆசிரியர் - அமரகோசம்), 4. தன்வந்திரி (மருத்துவர் - ஆயுர்வேதம்), 5. காகபானகர் (ஜோதிடர்), 6. சங்கு (கட்டடக் கலைஞர்), 7. வரருசி (இலக்கண ஆசிரியர்), 8. வேதளபட்டர் (மந்திரவாதி), 9. ஹரிசேனர் (புலவர்).

முதலாம் குமாரகுப்தர் (சக்ராதித்தியர்) 5-ஆம் நூற்றாண்டில் நாலந்தா பௌத்த பல்கலைக்கழகத்தை நிறுவினார். இது யுனெஸ்கோ உலக பாரம்பரியக் களமாகும். ஸ்கந்தகுப்தர் ஹூணர்களின் படையெடுப்பைத் தடுத்து நிறுத்தினார். கடைசி குப்தப் பேரரசர் விஷ்ணுகுப்தர் (கி.பி. 540-550). நாலந்தா பல்கலைக்கழகம் 12-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பக்தியார் கில்ஜியால் இடித்து எரிக்கப்பட்டது.

ஆரியபட்டர் தனது "சூரிய சித்தாந்தா" மற்றும் "ஆரியபட்டீயம்" நூல்களில் பூஜ்ஜியத்தின் பயன்பாடு, தசம எண் முறை, பூமி தன் அச்சில் சுழல்கிறது, சூரிய/சந்திர கிரகணங்களுக்கான அறிவியல் காரணங்களை விளக்கினார். வராகமிகிரர் "பிருஹத் சம்ஹிதை" எழுதினார்; பிரம்மகுப்தர் "பிரம்மஸ்புட சித்தாந்தம்" இயற்றினார்.

மம்லுக் என்றால் "அடிமை" என்று பொருள். முகமது கோரியின் தளபதியான குத்புதீன் ஐபக் 1206-ல் லாகூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு தோற்றுவித்தார். குதுப்மினாருக்கு அடிக்கல் நாட்டினார்; "லாக் பக்ஷ்" (லட்சங்களை வாரி வழங்குபவர்) எனப்பட்டார்; 1210-ல் சௌகான் (போலோ) விளையாட்டின் போது குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்தார். சம்சுதீன் இல்துமிஷ் குதுப்மினாரைக் கட்டி முடித்தார்; "நாற்பதின்மர் குழு" (சகல்கானி / Chahalgani) என்ற துருக்கிய பிரபுக்கள் குழுவை அமைத்தார்; வெள்ளி நாணயம் "தங்கா" மற்றும் செப்பு நாணயம் "ஜிட்டால்" வெளியிட்டார்.

தில்லியை ஆண்ட முதல் மற்றும் ஒரே பெண் சுல்தான் ரசியா சுல்தானா (1236-1240). ஜமாலுதீன் யாகூத் என்ற எத்தியோப்பிய அடிமையை குதிரைப்படைத் தளபதியாக்கினார் (அமீர்-இ-அகூர்). கியாசுதீன் பால்பன் நாற்பதின்மர் குழுவை ஒழித்தார்; ஒற்றர் அமைப்பை (பரீத்) நிறுவினார்; பைபோஸ் (சுல்தானின் பாதங்களைத் தொட்டு முத்தமிடுதல்), சிஜ்தா (சாஷ்டாங்கமாக வணங்குதல்) பாரசீக முறைகளை அறிமுகப்படுத்தினார்; தன்னை "கடவுளின் நிழல்" (ஜில்-இ-இலாஹி) எனப் பிரகடனம் செய்தார்.

ஜலாலுதீன் கில்ஜியால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அலாவுதீன் கில்ஜி அங்காடி விலைக் கட்டுப்பாட்டு சீர்திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தார்; அங்காடிகளைக் கண்காணிக்க "ஷஹானா-இ-மண்டி" அதிகாரிகளை நியமித்தார். குதிரைகளுக்கு சூடுபோடும் "தாக்" (Dagh) முறையையும், வீரர்களின் அடையாளப் பதிவேடான "சேஹ்ரா / ஹுலியா" முறையையும் கொண்டு வந்தார். இவரது தளபதி மாலிக் கபூர் தேவகிரி, வாரங்கல், துவாரசமுத்திரம் வழியாக மதுரை வரை படையெடுத்தார். தில்லியில் "அலை தர்வாசா" நுழைவாயிலைக் கட்டினார்.

கியாசுதீன் துக்ளக் தோற்றுவித்தார். முகமது பின் துக்ளக் தலைநகரை தில்லியிலிருந்து தேவகிரிக்கு (தௌலதாபாத்) மாற்றி பின்னர் மீண்டும் தில்லிக்கு மாற்றினார்; அடையாளச் செப்பு நாணய முறையை வெளியிட்டுத் தோல்வியுற்றார்; "திவான்-இ-கோஹி" என்ற தனி விவசாயத் துறையையும், "தக்காவி" விவசாயக் கடனையும் ஏற்படுத்தினார்; மொராக்கோ நாட்டுப் பயணி இபின் பதூதா இவரது காலத்திற்கு வருகை தந்தார். பிரோஸ் ஷா துக்ளக் நீர்ப்பாசனக் கால்வாய்களை வெட்டினார் (யமுனை, சட்லஜ்); பெரோசாபாத், ஹிசார், ஜான்பூர் நகரங்களை நிறுவினார்; ஜிஸ்யா வரியை பிராமணர்கள் மீதும் விதித்தார்; "திவான்-இ-கைராத்" (அறக்கொடைத் துறை) மற்றும் "திவான்-இ-பந்தகன்" (அடிமைகள் துறை) அமைத்தார்.

1398-ல் தைமூர் தில்லியைச் சூறையாடிவிட்டுச் சென்ற போது கிசிர் கானை ஆளுநராக நியமித்தார்; இவர் சையது வம்சத்தை நிறுவினார். லோடி வம்சம் முதல் ஆப்கானிய வம்சம் ஆகும்; பக்லுல் லோடி தோற்றுவித்தார்; சிக்கந்தர் லோடி 1504-ல் ஆக்ரா நகரை நிறுவி தலைநகராக்கினார். கடைசி தில்லி சுல்தானான இப்ராகிம் லோடியை 1526 ஏப்ரல் 21 அன்று முதலாம் பானிபட் போரில் பாபர் வீழ்த்தியதன் மூலம் சுல்தானிய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது.

தந்தை வழியில் தைமூரின் 5-வது தலைமுறையையும், தாய் வழியில் செங்கிஸ்கானின் 14-வது தலைமுறையையும் சேர்ந்தவர். 1526 ஏப்ரல் 21 முதலாம் பானிபட் போரில் இப்ராகிம் லோடியை பீரங்கிப் படை மற்றும் ருமி தந்திர உத்தியால் வென்று முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார். 1527 கான்வா போரில் மேவார் மன்னர் ராணா சங்காவை வீழ்த்தி "காசி" பட்டம் பெற்றார். 1528 சந்தேரி போரில் மேதினி ராயையும், 1529 காக்ரா போரில் ஆப்கானியர்களையும் தோற்கடித்தார். துருக்கிய மொழியில் தனது சுயசரிதையான "துசுக்-இ-பாபரி" (பாபர் நாமா) எழுதினார்.

ஹுமாயூன் என்றால் "நல்வாய்ப்புடையவர்" என்று பொருள். சௌசா போர் (1539) மற்றும் கன்னோசி போர் (1540) ஆகியவற்றில் சேர்ஷாவிடம் தோற்று பாரசீகம் தப்பியோடினார். சேர்ஷா சூரி நவீன நாணய முறையின் தந்தை எனப்படுகிறார் (178 தானிய எடை கொண்ட வெள்ளி "ருபியா" வெளியிட்டார்; இதுவே இன்றைய இந்திய ரூபாயின் முன்னோடி). வங்காளத்தின் சோனார்கானிலிருந்து பெஷாவர் வரை கிராண்ட் டிரங்க் சாலையை (GT Road) அமைத்தார். 1556-ல் ஹுமாயூன் தில்லி நூலகப் படிக்கட்டுகளில் இடறி விழுந்து இறந்தார்.

13-ஆம் வயதில் கலனூரில் முடிசூட்டப்பட்டார்; பைராம்கான் பாதுகாவலராக இருந்தார். 1556 இரண்டாம் பானிபட் போரில் ஹேமுவை வீழ்த்தினார். மன்சப்தாரி முறையை அறிமுகப்படுத்தினார் (ஜாட் - தகுதி & ஊதியம், சவார் - குதிரைகளின் எண்ணிக்கை). 1564-ல் ஜிஸ்யா வரியையும் யாத்ரீகர்கள் வரியையும் நீக்கினார். 1575-ல் பதேபூர் சிக்ரியில் "இபாதத் கானா" (தொழுகைக் கூடம்) அமைத்தார். 1582-ல் "தீன்-இலாகி" (தெய்வீக மதம்) தொடங்கினார் (பீர்பால் முதல் சீடர்). ராஜா தோடர்மால் "ஜப்தி" வருவாய் முறையைச் சீரமைத்தார். அபுல் பாசல் அக்பர்நாமா மற்றும் ஐனி அக்பரி நூல்களை எழுதினார்.

நூருதீன் முகமது ஜஹாங்கீர் என்றால் "உலகை வென்றவர்" என்று பொருள். ஆக்ரா கோட்டையில் நீதி வேண்டி மணி அடிக்கும் "நீதிச் சங்கிலி" (Zanjir-i-Adil) முறையை நிறுவினார். தனது கலகக்கார மகன் குஸ்ருவுக்கு உதவியதற்காக 5-வது சீக்கிய குரு அர்ஜுன் தேவைக் கொன்றார். நூர்ஜஹான் (மெகருன்னிசா) பேரரசின் உண்மையான அதிகார மையமாக விளங்கினார். இங்கிலாந்து மன்னர் முதலாம் ஜேம்ஸின் தூதுவர் சர் தாமஸ் ரோ 1615-ல் ஜஹாங்கீரின் அவைக்கு வந்து வணிக அனுமதி பெற்றார்.

இயற்பெயர் குர்ரம் ("மகிழ்ச்சியானவர்"). இவரது ஆட்சிக்காலம் முகலாயக் கட்டிடக்கலையின் பொற்காலம் எனப்படுகிறது. தனது மனைவி மும்தாஜ் நினைவாக ஆக்ராவில் யமுனை நதிக்கரையில் வெண்பளிங்குக் கல்லால் தாஜ்மஹாலைக் கட்டினார் (தலைமைச் சிற்பி: உஸ்தாத் அகமது லாகோரி). தில்லியில் செங்கோட்டை (திவான்-இ-ஆம், திவான்-இ-காஸ்), ஜும்மா மசூதி மற்றும் கோஹினூர் வைரம் பதிக்கப்பட்ட மயிலாசனத்தை உருவாக்கினார்.

ஆலம்கீர் என்றால் "உலகை ஆள்பவர்" என்று பொருள். சிக்கனமான "ஜிந்தா பீர்" (உயிருள்ள துறவி). 1679-ல் ஜிஸ்யா வரியை மீண்டும் இந்துக்கள் மீது விதித்தார்; இசையையும் நடனத்தையும் அரசவையில் தடை செய்தார்; 9-வது சீக்கிய குரு தேஜ் பகதூரை 1675-ல் தூக்கிலிட்டார். மராத்தியர்களுடனான தக்காணப் போர் இவரது பேரரசைச் சீரழித்தது ("தக்காணப் புண் ஔரங்கசீப்பை அழித்தது" - ஸ்மித்). ஔரங்காபாத்தில் தாஜ்மஹாலைப் போன்ற "பிபி கா மக்பாரா" கல்லறையைக் கட்டினார்.

1627-ல் சிவனேர் கோட்டையில் பிறந்தார். தந்தை ஷாஜி போன்ஸ்லே, தாய் ஜிஜாபாய். இவரது அரசியல் குரு மற்றும் காப்பாளர் தாதாஜி கொண்டதேவ்; ஆன்மீக குருக்கள் ராமதாஸ் மற்றும் துக்காராம். 19-ஆம் வயதில் தோர்ணா கோட்டையைக் கைப்பற்றினார். பிஜப்பூர் தளபதி அப்சல்கானை புலி நகத்தால் கொன்றார் (1659); முகலாய ஆளுநர் சாயிஸ்டகானின் விரல்களைத் துண்டித்தார் (1663); சூரத் துறைமுகத்தை 1664 மற்றும் 1670-ல் இருமுறை சூறையாடினார். 1665-ல் ராஜா ஜெய்சிங்குடன் புரந்தர் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார். 1674 ஜூன் 6 அன்று ராய்காட் கோட்டையில் "சத்ரபதி" என்ற பட்டத்துடன் முடிசூட்டிக்கொண்டார்.

சிவாஜிக்கு ஆலோசனை கூற 8 அமைச்சர்கள் கொண்ட அஷ்டபிரதான் குழு செயல்பட்டது: 1. பேஷ்வா (பிரதம மந்திரி / முக்ய பிரதான்), 2. அமத்யா / மஜும்தார் (நிதியமைச்சர்), 3. சுர்நாவிஸ் / சச்சீவ் (அரசுச் செயலர்), 4. வாகியா-நவிஸ் (உள்துறை / அரண்மனை நிகழ்வுகள்), 5. சர்-இ-நௌபத் / சேனாபதி (தலைமைத் தளபதி), 6. சுமந்த் / துபீர் (வெளியுறவு அமைச்சர்), 7. நியாயாதீஷ் (தலைமை நீதிபதி), 8. பண்டிட்ராவ் (மதத் தலைவர் & அறநிலைய விவகாரங்கள்).

மராத்தியப் பேரரசின் எல்லையோர வெளிப் பகுதிகளிலிருந்து இரு முதன்மை வரிகள் வசூலிக்கப்பட்டன: 1. சௌத் (Chauth) - நிலவருவாயில் 4-ல் 1 பங்கு (25%); மராத்தியர்களின் சூறையாடலிலிருந்தும் கொள்ளையிலிருந்தும் பாதுகாப்பு பெற செலுத்தப்பட்டது. 2. சர்தேஷ்முகி (Sardeshmukhi) - நிலவருவாயில் 10-ல் 1 பங்கு (10%); சிவாஜி அப்பகுதியின் பரம்பரைத் தலைவர் (சர்தேஷ்முக்) என்ற அடிப்படையில் கூடுதலாக வசூலிக்கப்பட்ட உரிமை வரி.

சாஹு மன்னரின் காலத்தில் பாலாஜி விஸ்வநாத் (1713-1720) முதல் தலைமை பேஷ்வாவானார்; பேஷ்வா பதவி பரம்பரை பதவியானது. முதலாம் பாஜிராவ் (1720-1740) மராத்திய கூட்டமைப்பை விரிவுபடுத்தி "இந்து பத்பாத்ஷாஹி" கொள்கையை முன்னெடுத்தார். பாலாஜி பாஜிராவ் (நானா சாகேப் 1740-1761) காலத்தில் மராத்தியப் பேரரசு உச்சத்தை எட்டியது. ஆனால் 1761 ஜனவரி 14 அன்று நடைபெற்ற மூன்றாம் பானிபட் போரில் ஆப்கானிய மன்னர் அஹமது ஷா அப்தாலியிடம் மராத்தியப் படை சதாசிவராவ் பாவு தலைமையில் படுதோல்வி அடைந்தது.

1336-ல் ஹரிஹரர் மற்றும் புக்கர் சகோதரர்களால் துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் விஜயநகரம் ("வெற்றி நகரம்") நிறுவப்பட்டது. சிருங்கேரி சாரதா பீட மடாதிபதி வித்யாரண்யர் இவர்களை ஆசீர்வதித்து வழிகாட்டினார். விஜயநகரத்தை ஆண்ட 4 வம்சங்கள்: 1. சங்கம வம்சம் (1336-1485 - ஹரிஹரர், புக்கர், இரண்டாம் தேவராயர்), 2. சாளுவ வம்சம் (1485-1505 - சாளுவ நரசிம்மர்), 3. துளுவ வம்சம் (1505-1570 - வீர நரசிம்மர், கிருஷ்ணதேவராயர்), 4. ஆரவீடு வம்சம் (1570-1646 - திருமலை தேவராயர்).

விஜயநகரப் பேரரசின் மிகச்சிறந்த அரசர் கிருஷ்ணதேவராயர். போர்த்துகீசிய ஆளுநர் அல்புகர்க்குடன் நல்லுறவு பூண்டு அரேபியக் குதிரைகளை வாங்கினார். தெலுங்கு மொழியில் "ஆமுக்தமால்யதா" (ஆண்டாள் சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடியின் சரிதம்) என்ற காவியத்தையும், சமஸ்கிருதத்தில் "ஜாம்பவதி கல்யாணம்", "உஷா பரிணயம்" ஆகிய நாடகங்களையும் எழுதினார். இவரது தங்க நாணயம் "வராகன்" எனப்பட்டது.

கிருஷ்ணதேவராயரின் அவையை அலங்கரித்த 8 தெலுங்குப் புலவர்கள் "அஷ்டதிக்கஜங்கள்" எனப்பட்டனர்: 1. அல்லசானி பெத்தன்னா ("ஆந்திர கவி பிதாமகர்" - மனுசரிதம்), 2. நந்தி திம்மன்னா (பாரிஜாதாபஹரணம்), 3. தெனாலிராமன் (விகடகவி - பாண்டுரங்க மகாத்மியம்), 4. துர்ஜதி, 5. மல்லன்னா, 6. சூரன்னா, 7. ராமராஜபூஷணர், 8. அய்யலராஜு ராமபத்ருடு.

விஜயநகரக் கட்டடக் கலையின் சிறப்பம்சம் மண்டபங்கள், சப்தஸ்வர இசைத் தூண்கள் மற்றும் ராய கோபுரங்கள் ஆகும். ஹம்பியில் உள்ள விட்டலாசுவாமி கோயில் (ஒற்றைக்கல் தேர்) மற்றும் ஹசாரா ராமசுவாமி கோயில் தலைசிறந்தவை. 1565 ஜனவரி 23 அன்று நடைபெற்ற தலைக்கோட்டைப் போரில் (ராக்ஸஸ தங்கடி போர்) தக்காண சுல்தான்களின் கூட்டுப்படை (பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா, அகமதுநகர், பீடார்) அலிய ராமராயர் தலைமையிலான விஜயநகரப் படையைத் தோற்கடித்து ஹம்பியை நிர்மூலமாக்கியது.

1347-ல் அலாவுதீன் ஹசன் பாமன் ஷா (ஜாபர் கான் / ஹசன் கங்கு) பாமினி அரசை நிறுவினார். தலைநகர் குல்பர்கா, பின்னர் பீடார். பிரதம அமைச்சர் முகமது கவான் பாரசீக வேதியியலாளர் ஆவார்; இவர் பீடாரில் 3000 கையெழுத்துப் பிரதிகள் கொண்ட உலகப் புகழ்பெற்ற மதரஸா நூலகக் கல்லூரியை நிறுவினார். பின்னர் பாமினி அரசு 5 தனிச் சுல்தானகங்களாகப் பிரிந்தது: பீஜப்பூர், அகமதுநகர், கோல்கொண்டா, பீடார், பேரார்.

தலைநகர் காஞ்சிபுரம்; சின்னம் நந்தி (ரிஷபம்). முதலாம் மகேந்திரவர்மன் (600-630) மரம், செங்கல், உலோகம், சாந்தின்றி மண்டகப்பட்டு குடைவரைக் கோயிலை அமைத்தார்; "மத்தவிலாசப் பிரகசனம்" சமஸ்கிருத நாடகத்தை எழுதினார்; சித்திரக்காரப்புலி, விசித்திரசித்தன் எனப்பட்டார். முதலாம் நரசிம்மவர்மன் (மாமல்லன்) வாதாபிகொண்டான் எனப்பட்டார் (இரண்டாம் புலிகேசியை வீழ்த்தினார்); மாமல்லபுரம் ஒற்றைக்கல் ரதங்கள் (பஞ்சபாண்டவர் ரதம்) மற்றும் அர்ச்சுனன் தபசு புடைப்புச் சிற்பங்களை உருவாக்கினார். இரண்டாம் நரசிம்மவர்மன் (ராஜசிம்மன்) காஞ்சி கைலாசநாதர் கற்கோயிலையும், மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயிலையும் கட்டினார்.

விஜயாலய சோழன் 850-ல் தஞ்சாவூரைக் கைப்பற்றி பிற்காலச் சோழப் பேரரசை நிறுவினார். முதலாம் பராந்தகன் (907-955) "மதுரைகொண்டான்" எனப்பட்டார். இவரது காலத்து காஞ்சிபுரம் உத்திரமேரூர் கல்வெட்டுகள் கிராம சபை உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் "குடவோலை முறை" தேர்தலை விளக்குகின்றன. தகுதிகள்: 35 முதல் 70 வயது, சொந்த நிலம், சொந்த மனை, வேத அறிவு. தகுதியின்மைகள்: முந்தைய 3 ஆண்டுகள் வாரியப் பதவி வகித்தவர், கணக்கு காட்டாதவர், கொலை/களவு செய்தவர்.

இயற்பெயர் அருள்மொழிவர்மன்; பட்டங்கள்: மும்முடிச் சோழன், சிவபாதசேகரன். கி.பி. 1010-ல் தஞ்சைப் பெரிய கோயிலைக் (பிரகதீஸ்வரர் கோயில்) கட்டி முடித்தார் (விமானத்தின் உயரம் 216 அடி). காந்தளூர் சாலை கடற்படை வெற்றி பெற்றார்; இலங்கையின் வடக்கு பகுதியைக் கைப்பற்றி "மும்முடிச்சோழ மண்டலம்" எனப் பெயரிட்டார்; தேவாரம் பாடல்களை மீட்டெடுத்து "திருமுறை கண்ட சோழன்" எனப் போற்றப்பட்டார்.

கங்கை வரை படையெடுத்து வெற்றி பெற்று "கங்கைகொண்டான்" பட்டம் சூடினார்; கங்கைகொண்ட சோழபுரம் என்ற புதிய தலைநகரையும் பெருங்கோயிலையும் கட்டினார்; "சோழ கங்கம்" என்ற பிரம்மாண்ட ஏரியை வெட்டினார். ஸ்ரீவிஜயப் பேரரசைத் (மலேசியா, சுமத்ரா) தனது பலம் வாய்ந்த கடற்படையால் வென்று "கடாரம்கொண்டான்" பட்டம் பெற்றார். எண்ணாயிரத்தில் (விழுப்புரம்) பிரம்மாண்ட வேதக் கல்லூரியை நிறுவினார்.

சோழர் காலத்தில் ஊர் மன்றங்கள் 4 வகைப்பட்டன: 1. ஊரார் (விவசாயிகள் குடியிருப்பு), 2. சபையார் (பிரம்மதேய பிராமணர் கிராமம்), 3. நகரத்தார் (வணிக நகரம்), 4. நாட்டார் (நாட்டின் நிர்வாகம்). பாண்டிய அரசில் கடுங்கோன் களப்பிரர்களை வென்று ஆட்சியை மீளமைத்தார். ஜடில பராந்தக நெடுஞ்சடையான் வேள்விக்குடி செப்பேட்டை வழங்கினார். வெனிஸ் பயணி மார்க்கோ போலோ காயல் துறைமுகத்திற்கு வருகை தந்து பாண்டியர்களின் முத்து வர்த்தகத்தைப் புகழ்ந்தார்.